اسلام گرا

انتقاد ،آب در آسياب دشمن نيست!

چند ماه قبل از شروع رسمي انتخابات مرتب با برخي از دوستان در خصوص نوع دفاع كانديداي مورد نظرشان بحث و گفتگو مي كردم و در اين خصوص محوريت كلام و تلاش فكريم بيان اين نكته بود كه بايد تلاش كنيم به جاي رويه هايي همچون جمود و تعصب راه حل نقادانه را جهت ارزيابي گزينه هاي پيش رو برگزينيم.

دوستان كه نظرشان برايم جالب و عقل پسند نبود(اكثر حاميان و حتي بعضي از كانديداها معقد بر همين تفكر هستند) معتقد به اين منطق بودند كه ارائه نقاط ضعف كانديدا و برنامه هاي وي توسط ما نوعي به اصطلاح آب در آسياب دشمن ريختن است و لذا وظيفه ما فقط دفاع و چشم پوشي از معايب به هر طريق ممكن است(هدف وسيله را توجيه مي نمايد).

اما بارها به آنها متذكر شدم كه نقاط ضعف و كاست هايي كه دشمن و يا كانديداهاي مقابل و يا احزاب مخالف انجام مي دهند اكثرا بر بنيادهاي بي اخلاقي-بي انصافي-بي اعتقادي بنا نهاده شده است به همين دليل خود ما كه ادعاي دلسوزي نظام اسلامي را داريم بايد عرصه و فضاي نقد كه شامل نكات مثبت و منفي و يا قوت وضعف است را با رعايت جوانب اخلاق-انصاف و جستجو جهت كشف حقيقت را در اختيار و هدايت نماييم.

برداشت دوم-

اين اعتقاد نقادانه باعث مي گردد توقع و درخواست هاي مردم از نظام اسلامي ايران و مسولين ذي ربط منتطقي تر گردد و جريان روشنفكري ديني با وجود تحرك فكري و حساسيت در معيار برتر در جايگاه شايسته ترسيم شده خود كه در دين اسلام و مباني نظري جمهوري اسلامي ايران بيش بيني شده است نائل گردد.

استقلال واژگان اسلامی در پرتو جهان بینی الهی 

دین اسلام که توسط خداوند از طریق پیامبر خاتم جهت هدایت و رستگاری بشر تنظیم و ارسال شده است به دلایل عقلی و نقلی چیزی جهت تامین سعادت دنیا و آخرت بشریت کسر ندارد و هر چقدر انسانها با این باور به تکالیف دینی و الهی خود بهتر عمل کنند خواهند توانست به نحو بهینه از حقوق خود بهره برداری نمایند.

اما با وجود این ظرفیت و محتوای عظیم الهی مه در مکتب اسلام موجود است در سوی دیگر عرصه جهانی مکاتب بشری وجود دارند که برخواسته و تشکیل شده از عقل انسان خودبنیاد و بی قید از وحی و دین الهی است که به اخذ تصمیم و ارائه نوید قصد هدایت انسانها به سوی کمال و رستگاری را دارند.

حال باید انسانها در مسیر کمال و پرورش خود یکی از دو راه و یا اعتقاد موجود(الهی-بشری)را با اختیار خود برگزینند و در این خصوص باید توجیه باشند که اجتماع و انتخاب اشتراکات این دیدگاهها محال است زیرا نوع نگاه و منظر این مکاتب به عالم هستی-خدا-وحی-انسان-باورها و هر پدیده دیگر به کل متفاوت است و یا به عبارت کلی تر نوع جهان بینی و مواضع ایدئولوژی دو مکتب دینی و بشری با یکدیگر متمایز هستند و به وضوح سمت و سوی حرکت انسان را به مقصد متفاوت تر سوق می دهند.

اما با وجود این مسئله مهم و سرنوشت ساز به طور مکرر از سوی روشنفکران –مبلغان فرهنگی و دینی اسلام یا رجال سیاسی و قانونگذار دیده و شنیده شده است که از تعابیری که جز ارکان مکاتب بشری(عقل خودبنیاد و بی قید از وحی و دین الهی)است جهت ارائه منظور-جلب حمایتهای مردمی و حتی نصایح و پندهای اخلاقی...خود استفاده می کنند.که این روش کژ و خطر آفرین به دو صورت از طریق دو گزینه زیر بروز و نمایان می گردد.

-اجزا منفرد مکاتب بشری

غرض از استفاده از این عنوان این است که بعضی از انسانها ی مسلمان به ویژه قشر خواص جامعه و تاثیر گذار با اعتقاد یا ادعای مسلمانی سهوا یا عمدا از تعابیر و اصطلاحاتی استفاده می نمایند که هیچ نسبت و تعلقی به جامعه اسلامی و انسانهای مسلمان ندارد بلکهبه صراحت ریشه در مکاتب بشری غرب دارد از جمله استفاده از واژگانی همچون حکومت دموکراسی-اقتصاد آزاد یا لیبرالی-تکثر گرایی اعتقادی و سیاسی-نسبیت گرایی در شریعت-عمل گرایی(پراگماتیسم)-مردم سالاری و... که همگی دارای فلسفه و منطق مخصوص به خود هستند و از جریانات تاریخی خاص که مربوط به دوره های گوناگون مغرب زمین است منشعب گرفته شده اند و یا به نوعی عکس العمل و راهکاری برآمده از عقل زمامداران یا دانشمندان در برابر کمبودها یا خطرات بوده استکه هیچ همراهی اصولی با دین در حوزه تصمیم گیری نداشته اند و حتی  در حل مشکلات و بحرانهای پیش روی حود به اجتهاد دینی هم نپرداخته اند.جهت اثبات این ادعا همی دلیل را کافی است که بعد از قرون وسطا و آغاز رنسانس غربی ها فقط به طور گزینشی و افراطی از دستاوردهای علمی مسلمان استفاده نمودند ولی اندک توجهی به مقام والای دین اسلام ننمودند و به جای حل مسائل خود به طور منطقی و اساسی صورت مسلئه گرایشات دینی در شئون گوناگون را حذف نمودند و رویه عرفی گری جایگزین شد.

-ترکیب اجزای مکاتب بشری-الهی

منظور از این مورد استفاده برخی از افراد از ارکان و اصول مکاتب بشری همراه با پیشوند اسلامی است که این افراد به دلیل خصلت محافظه کاری و تفکر التقاطی خود در این خیال سیر می کنند که شاید با اضافه نمودن کلمه اسلامی به همراه اصول قید شده مکاتب بشری این واژگان و مفاهیم تطهیر و اسلامی شود و بدون هیچ ایرادی در نهایت به ارائه آن در فضای فرهنگی و علمی کشور رسوخ پیدا کند تا بتوانند ذائقه فکری مسلمانان را به مرور درجهت امیال نفسانی خود تغییر دهند که این خود می تواند از مصادیق فرایند پروژه عوام فریبی قلمداد نمود.

مگر می توان از یک سو اعتقاد داشته داشته باشیم که خدا محور عالم است  و از سوی دیگر موجود دیگر به نام انسان را محور قرار داد؟مگر می توان پایبند به اصول و خط قرمزهای اعتقای بود ولی از سوی دیگر معتقد به نسبی گرایی و مباح بودن هر چیز شد؟مگر امکان دارد از سویی دین را در تمام حوزه های زندگی تسری و دخالت داد ولی در همان زمان تفکر عرفی کردن امور (سکولاریسم)داشت؟مگر از تناقضات این نیست که از طرفی به خاتمیت و جامعیت دین اسلام معتقد بود و از سوی دیگر دست به ترویج و تشویق وتکثرگرایی دینی زد؟...

مطلب ارائه شده مربوط به خلاصه از مقاله با همین عنوان است که به دلیل محدودیتهای وبلاگ کامل مطرح نگردید.

خلاصه از مقاله با عنوان:حضور روحانیت دینی در جامعه ٬منبسط یا منقبض!

دین اسلام دینی است جامع و کامل که می تواند با ظرفیتها و محتوای عظیم و الهی خود بشریت را به رستگاری و کمال در دنیا و آخرت برساند.

با وجود این نقش مهم و توان عظیم سازندگی دین اسلام ٬رسالت اصلی ارائه و انتشار این دین و عقیده پر محتوا در عصر کنونی به عهده روحانیون و مبلغان دینی است که این قشر وظیفه خطیررا در شرایطی به عهده دارند که از یک سو انسانها در عصر غیبت امام مهدی(عج) به سر می برند و از حضور این نائب خاص خداوند محرومند و از سوی دیگر بشر قرن 21 در وضعیت سرگشتگی و حیرانی عقیدتی و معرفتی به سر می برند که این خود به دلیل وجود مکاتب و عقیده های ناخالص و گاه شیطانی است که انسانها را در مراتب گوناگونی به تزلزل معرفتی و عقلی کشانده است و این خود عامل اصلی دوری و انحراف از صراط مستقیم وصول به خدا خواهد بود.

لذا با وجود این وضعیت حساس ٬وظیفه این قشر از جامعه که عهده دار تربیت و پرورش دینی انسانها می باشند بسیار سنگین و خطیر است.حال با توجه به مطالب ارائه شده باید به این مهم واقف شده باشیم که وظیفه روحانیت دین حکم می کند که به دلیل محتوا و دستورات اسلامی که بسیار با اهمیت و مورد احتیاج در سازندگی حوزه های فردی و اجتماعی انسانها است ٬ باید بیش از دیگر اقشار جامعه به طور علنی در صحنه جامعه حضور داشته باشند تا بتوانند به طور مستمر در مکانهای عمومی در کنار دیگر آحاد مردم به ایفا نقش بپردازند ٬ که از اثرات حضور این قشر در جامعه این خواهد بود که آنها به عنوان یک الگوی عملی که با اعمال عالیه خود که برگرفته از معارف دینی است به جامعه الگو دهند٬که این خود هم باعث پیشرفت و توسعه فرهنگی-اجتماعی جامعه می شود و هم این دیدگاه تقویت می شود که تئوری های اسلام قادر است بیش از دیگر مکاتب و ادیان تحریف شده دیگر در حوزه اجتماعی ٬سیاسی و فرهنگی جامعه جوابگوی بشر عصر کنونی باشد ٬همچنین این قشر (روحانیت دینی) با حضور معمولی(بدون دعوت رسمی) و دائمی خود در جامعه   می توانند به سوالات و شبهات افراد جامعه پاسخ دهند تا همانگونه که شبهات و تبلیغات ضد دینی از سوی دشمنان دین و حکومت دینی مرتب و فوج فوج تولید و عرضه می گردند٬ جواب و دفع عقاید منحط هم به صورت منظم ٬دقیق و به موقع ارائه گردد تا از اثرات مخراب آنها کاسته شود.

اما با عین حال همه این استنباطها و سوالات برای ما ایجاد گوشزد و نگرانی و برای جامعه ایران اسلامی زنگ خطر و تهدید است چون این دور شدن از مردم و عادت کردن به مراسمات  و دعوتهای رسمی توسط این قشر خود خطرات عدیده ای را برای دین و جامعه دینی در بر دارد ٬ زیرا روحانیت آنچنان از مشکلات و واقعیات زندگی مردم و جامعه با خبر نمی شوند و لذا در تحلیل و برآوردهای خود دچار غفلت و گمراهی خواهند شد که این خود از عوامل مهم بی اعتباری مبلغان و اشاعه دهندگان دین در هر جامعه خواهد بود.

مسولین خود متشکر!

در نظام اسلامی ٬مسولین و حاکمان و همچنین مردم حق و حقوقی بر هم دارند که هر یک جهت بقا و پویایی جامعه و حکومت اسلامی باید به وظایف خود عمل نمایند.از جمله ی این وظایف آنچنان که امیرالمومنین علی علیه السلام فرمودند:

((حقی که شما به گردن ما دارید عمل کردن به کتاب خدا و سنت پیامبر و قیام به حق و بر پا داشتن سنت است))خطبه169

((ای مردم مرا به شما و شما را بر من حقی واجب شده است.حق شما بر من آن که از خیرخواهی شما دریغ نورزم.....))خطبه34

اما با وجود این نصایح آفت و آسیبی که مدتی در جامعه ایران بروز نموده است این موضوع است که جمعی از مسولین که در نهادهای متفاوت ولی دارای منافع و جریان سیاسی و همسو هستند در حوزه کار و مسولیت واگذار شده به آنها به تعریف و تمجید از یکدیگر می پردازند در حالی که گمان می رود این طیف از رجال سیاسی و دینی فراموش کرده اند که در خصوص رفتار و میزان تعهد و ارزیابی مسولیت محوله به آنها باید مردم به بررسی و ارزیابی و در نهایت به رضایت و یا عدم رضایت برسند.

امام علی (ع) در این مورد مهم می فرمایند:((من از شما می خواهم که مرا با سخنان زیبای خود مستایید تا از عهده وظایفی که نسبت به خدا و شما دارم برآیم و حقوقی که مانده است بپردازم))خطبه216

نمونه بارز و مصداق عینی این آسیب اجتماعی تقدیر و تشکرهای مکرر از سازمان صدا و سیما در خصوص برنامه های به اصطلاح پرمحتوا و ارزنده آنها در ایام ماه رمضان بود ٬که از یک سو برخی از نمایندگان مجلس هشتم در طی نامه ای به این مورد پرداختند و از سوی دیگر هم٬ تعدادی از مراجع دینی به این امر اقدام نمودند و یا بعد از ساخت مستند دفاع مقدس سیر قدردانی و تمجید از طرف سران نظامی و سیاسی روانه سازمان صدا و سیما شد.

اما در این خصوص باید در پی بررسی و پاسخ به دو سوال باشیم و آن اینکه:

1. آیا برنامه های صدا و سیما در این ایام الهی(رمضان) دارای محتوایی فوق العاده و متناسب با این ماه بوده است و یا ساخت مستند دفاع مقدس یا سیره روح الله تا قبل از این خارج از توان سازمان صدا و سیما بوده است؟
2. آیا فعل قدردانی برخی از نمایندگان مجلس٬مراجع دینی  و رجال سیاسی از صدا و سیما از طرف خود آنها به عنوان یک شهروند بوده است و یا اینکه آنها در این خصوص خود را نماینده و قیم مردم دانسته اند؟

در خصوص سوال اول باید بر اساس مشاهدات عینی معتقد بود که برنامه های صدا و سیما نه تناسبی با رشد نظام جمهوری اسلامی ایران بوده است  و نه توانسته در برابر تهاجم فرهنگی دشمن کار ارزنده ٬ زیر بنایی و فراگیری را انجام دهد.این سازمان حتی هنر رشد و تثبیت معنویت در ایام خاص(رمضان-محرم-اعیاد..)که خود مردم هم آمادگی روحی بیشتری دارند را نداشته است.

مگر این مملکت متخصص٬عالم و فرزانه کم دارد که با ساخت  و تولید تعداد انگشت شمار مستند و یا برنامه محدود دینی باید از شدت لذت و خوشی خود را اغفال و قانع کنیم.باید همگی باور و ایمان داشته باشیم که کشور ایران ٬هم اکنون خود تنها مرکز و پایگاه انتشار فرهنگ و اعتقادات ناب اسلام است و ساخت بهترین و پر محتوا ترین برنامه های جذاب و دینی از وظایف سازمان صدا و سیما و همه ارگان های ذی ربط خواهد بود٬در غیر این صورت باید در نوع و تخصص این مدیران تردید و شک نمود.

در پایان قسمت اول لازم می دانم به این مورد تاکید داشته باشم که همه مسولین نظام باید دل مشغولیتهای شخصی و سیاست بازیهای جاهلانه خود را حداقل در مقطعی که در مسند مسولیت و خدمتگذاری هستند کنار گذاشته و خدا را بر اعمال خود ناظر ببینند.

در خصوص قسمت دوم قابل بررسی باید توجه نمود که رفتار برخی از نمایندگان مجلس٬مراجع دینی و رجال سیاسی کشور یا باید عکس العمل شخصی آنهادانست که این خود بازگو کننده عدم دقت و پیگیری برنامه های صدا و سیما به عنوان یک مجموعه توسط این مسولین است و یا از طرف نمایندگی مردم به این مورد پرداخته اند که این خود ٬کار غیر علمی و نسنجیده ای قلمداد می شود.

یکی از ابعاد پر اهمیت  تربیت صحیح و سنجیده اسلامی در خانواده-جامعه و تمدنها  اعتقاد و گسترش ابعاد گوناگون حجاب و پوشش زن و مرد می باشد.که رعایت و التزام  به مهم برخواسته از عفت و غیرت انسانها می باشد و از طرف دیگر وجود تساهل و تسامح نسبت به آن می تواند خسارات جبران ناپذیری بر ابعاد روحی-معنوی اشخاص-پیکره جامعه و قوام دین تحمیل نماید.

گزارشهای رسیده از شهرستان شیراز حکایت می کند که قریب به یک ماه است که مسولین شهر در طراحی بی نظیری به مسئله حجاب پرداخته اند.که این طرح فقط در قالب تراکد-پارچه نوشته و ایستگاهای پاسخگویی به حجاب در اکثر نقاط شهر محدود شده است.

اما با وجود این ضرب المثل که ماهی را هر وقت از آب بگیرید تازه است چرا این گونه طرحها در خصوص این چنین مسئله مهمی(حجاب)باید بعد از ۲۹ سال که از انقلاب اسلامی می گذرد در پایتخت فرهنگی ایران شکل بگیرد؟

آیا اکتفا نمودن مسئله حجاب در قالب چند طرح محدود پایتخت فرهنگی ایران را از موج و سیل ویرانگر تهاجم فرهنگی غرب نجات و مصون می دارد؟

آیا افراد و نهادهای فرهنگی تاثیر گذار در تشکیل یک جامعه اسلامی همچون مدارس(دانش آموزان-دبیران) و خانواده ها (اولیا) در برابر شبهات و اهمیت حجاب به اگاهی کافی جهت تربیت اسلامی رسیده اند؟

آیا هیچ سیاست و برنامه تدوین شده در برنامه کشور جهت حفظ و استحکام این گوهر ارزشمند(حجاب) لحاظ شده است؟

وضعیت حجاب در اقسا نقاط ایران اسلامی به چه نحو است؟؟؟