باسمه تعالی                                       

                                                                                                    تاریخ : 9/2/1387

                                                                                                    شماره:صلوات

جناب آقای عزیزی

فرماندار محترم شهرستان شیراز

                                موضوع:انفجار در حسینیه سیدالشهدا

  با عرض سلام خدمت برادر دینی ورزمنده 8سال دفاع مقدس جناب آقای عزیزی فرماندار محترم شهرستان شیراز.

  وظیفه ی دینی – انسانی وبزرگترین حقوق متقابل خود دانستم که در خصوص اتفاق اخیر (انفجار در حسینیه سید الشهدا) که موج رسانه ای آن درکل اقسا نقاط منعکس گردید به مواردی اشاره داشته باشم.جناب آقای عزیزی جنابعالی که توفق خدمتگزاری درسمت فرمانداری شیرازرا دردولت نهم به عهده دارید در این جایگاه ، پس ازرویداد انفجار 24/1/87 دست به اقدامات گوناگونی زده اید که برخی ازآنان به قرارزیربا معیار حکومت اسلامی و دولت نهم منافات داشته است.

  1 – جایگاه ورعایت عدالت وقسط

  شما مستحضرید که عدالت یکی ازمسائلی است که به وسیله اسلام حیات وزندگی راازسرگرفت وارزش فوق العاده  یافت اسلام به عدالت تنها توصیه نکرده ویا تنها به اجزای آن قناعت نکرده بلکه عمده این است که ارزش آنرا بالا برد که گواه این موضوع با مراجعه به سخنان علی (ع) در نهج البلاغه حکمت 430 مشخص می گردد.

 جناب آقای فرماندار شما بهتر از هر کس دیگر اطلاع دارید که ساختاردولت نهم با شعار عدالت شکل گرفته که این  امر وظیفه ی شمارا دردنیا وآخرت سنگین تر می نماید .اما در خصوص رویداد انفجار حسینیه سید الشهداء به این  معیار عمل نکردید و عدالت را فدای مصلحت وعدم آشنایی کافی به علم مدیریت اسلامی نمودید.

  آقای فرماندار بنده به عنوان برادر دینی از شما می خواهم تا به طور کامل به خطبه 126 نهج البلاغه مراجعه وتامل کنید. با عین حال به چکیده ای ازاین خطبه که به قرار زیر است اشاره می نمایم :

  امیر المومنین می فرمایند :(( ... از من می خواهید که عدالت را به پای سیاست و سیادت قربانی کنم؟ خیر سوگند به ذات خدا که تا دنیا دنیا است چنین کاری نخواهم کرد و به گرد چنین کاری نخواهم گشت ، من وتبعیض ؟...))

آقای فرماندار بنده به عنوان جوان مسلمان اعتقاد دارم که عملکرد وجهان بینی دیدگاه مصلحتی شما جامعه رابه سمت تعارض و ناهنجاری اخلاقی-اجتماعی می کشاند تا اعتماد و حسن نیت! لذا باید با تمام وجود معتقد شویم که سیاست ما عین دیانت ماست نه آنکه سیاست وسیله ای باشد جهت توجیه دیانت ما!